Mig finnst ótrúlegt hversu þrjósk Bjartur og Ásta geta verið. Þau eru mjög lík þegar það kemur að því. Það sést greinilega í vísunni ,sem Bjartur lætur Gvend flytja fyrir Ástu, að Bjartur vilji fá Ástu, lífsblómið sitt, aftur í sinn kalda klett. Þó myndi hann aldrei segja það beint. Svo er það hún Ásta Sóllilja, mér finnst skiljanlegt afhverju hún sýnir smá vanvirðingu til Bjarts vegna alls sem hann hefur gert. En hún myndi ekki vilja að Bjartur myndi vita af trúlofunni og öllu því nema hún væri að ,,hefna" sín eða gera hann afbrýðssaman á sinn eiginn hátt.
Ég skil Ástu vel afhverju hún vill ekki þiggja pening og hjálp frá honum Ingólfi Arnarsyni, blóð föður sínum.
Hann hefur vitað að hún væri dóttir sín frá byrjun og hefur haft öll þessi ár til þess að reyna hafa samband við hana en hefur ekki sýnt neina umhyggju til hennar síðan hún fæddist. Að sjálfsögðu sýnir hún mótþróa, styrk, og sjálfstæði með því að þiggja ekki hans hjálp.
Þó ef ég ætti barn þá myndi ég ávallt láta líða þess koma fram yfir stoltið mitt. En Ásta er svo þrjósk og engu skárri en Bjartur, hún segjir að hún vilji frekar sjá dóttur sína deyja heldur enn þiggja hjálp frá Ingólfi.
~ Lelíta Rós
Lelíta: Fínar færslur. Einkunn: 8.5
SvaraEyða