Fallin fagra rósin

Mér finnst ótrúlegt hvernig hann Bjartur sýndi engann sársauka þegar hann kom að Rósu liggjandi á gólfinu öll útí blóði, dáin. Flestir makar sem hefðu misst ásthuga sinn á þennann hátt hefðu brotnað niður og fengið eitthvað samviskubit og kennt sjálfum sér um og svo verða reitt og sárt og framvegis. En það sem Bjartur gerði var að byrja á því að hreinsa blóðið og færa líkið þannig að það væri ekki fyrir. Svo byrjaði hann bara að hugsa um það að barnið hennar Rósu myndi enda á hans ábyrgð og ef hann myndi ekki taka henni þá myndi hann fá slæmt orð á sig og þá væri hann ekki sannur sjálfstæður maður eins og hann heldur að hann sé. Þegar hann fór á Útirauðsmýri og tilkynnti hreppstjóranum dauða Rósu og af tilvist barnsins þá sagði hann það með vísu og gátum. En aðal ástæðan fyrir heimsókninni var fyrir féið hans, til að þakka fyrir hjálpina og óvissu um veru Gullbrá, kindarinnar sinnar. Hann hugsaði aðeins um féð sitt. Hans sanna ást voru dýrin. Ekki Rósa. Ekki hefði ég viljað vera konan hans, en ég býst ekki við því að konurnar á þessum tíma höfðu marga valkosti þegar það kom af því að eiga mann. Það var bara nokkuð vegin skylda á þeim tíma að eiga maka. Að vera giftur og eignast fjölskyldu. ~ Lelíta Rós