En og aftur kemur eitthvað mér á óvart í þessari bók. Hann Bjartur þiggur stolið brauð, og ótrúlegt en satt þá fer hann til Ástu og býður henni heim með sér. Það sem mér fannst enn skrítnara er það að Ásta fleygði sér að honum eins og ekkert hafi skeð á milli þeirra tveggja.
Ég var náttúrulega glöð með það að Bjartur ákvað að gefa undan þrjóska sínum en samt sem áður fannst mér þetta eitthvað svo kaldhæðnislegt allt saman.
Bjartur kemur til Ástu eftir að hafa borðað stolið brauð og verið meðal mótmælenda og endar svo bara hjá henni Ástu með algjörri tilviljun. Svo að sjálfsögðu hendir Ásta sér að honum í hálsinn hans, hennar huggunarstað. Jújú, það var flott að Bjartur ákvað að vera góður eitt sinn og hleypa henni Ástu aftur inn í líf sitt og bjóða fjölskyldu hennar að búa hjá sér en eftir allt sem hefur gerst á undan þá get ég ekki annað en ekki þolað Bjart.
Endirinn á bókinni var ekki alveg sá sem ég bjóst við. Ég bjóst við hrikalega spennandi og góðum endi en í raun fannst mér ekki eins og hún hafi endað. Ég hefði viljað vita hvort hún Ásta deyr útaf veikindum en ætli Laxness hafi ekki endað bókina svona til þess að leyfa okkur að njóta smá skáldsfrelsis.
Nú kveð ég hér með þessa yndislegu bók sem ég náði að klára.
~~ Lelíta Rós
Engin ummæli:
Skrifa ummæli