Þrjóska

Mig finnst ótrúlegt hversu þrjósk Bjartur og Ásta geta verið. Þau eru mjög lík þegar það kemur að því. Það sést greinilega í vísunni ,sem Bjartur lætur Gvend flytja fyrir Ástu, að Bjartur vilji fá Ástu, lífsblómið sitt, aftur í sinn kalda klett. Þó myndi hann aldrei segja það beint. Svo er það hún Ásta Sóllilja, mér finnst skiljanlegt afhverju hún sýnir smá vanvirðingu til Bjarts vegna alls sem hann hefur gert. En hún myndi ekki vilja að Bjartur myndi vita af trúlofunni og öllu því nema hún væri að ,,hefna" sín eða gera hann afbrýðssaman á sinn eiginn hátt.
Ég skil Ástu vel afhverju hún vill ekki þiggja pening og hjálp frá honum Ingólfi Arnarsyni, blóð föður sínum.
Hann hefur vitað að hún væri dóttir sín frá byrjun og hefur haft öll þessi ár til þess að reyna hafa samband við hana en hefur ekki sýnt neina umhyggju til hennar síðan hún fæddist. Að sjálfsögðu sýnir hún mótþróa, styrk, og sjálfstæði með því að þiggja ekki hans hjálp.
Þó ef ég ætti barn þá  myndi ég ávallt láta líða þess koma fram yfir stoltið mitt. En Ásta er svo þrjósk og engu skárri en Bjartur, hún segjir að hún vilji frekar sjá dóttur sína deyja heldur enn þiggja hjálp frá Ingólfi.

~ Lelíta Rós

Gvendur

Það sem mig fannst mest athyglisvert við hegðun Bjarts gagnvart för Gvends til Ameríku var það að Gvendur var að gera það sem hann var aldur upp við. Að standa með sjálfum sér.
 Þar sem Bjartur segjir ávallt að maður á að fara eftir sjálfum sér og sínum vilja. Gvendur stóð með sjálfum sér sem sannur sjálfstæður maður. Gvendur er ekki ósvipaður honum föður sínum, sérstaklega þegar það kemur að féinu, þeir standa báðir fast með sjálfum sér.
 Mér fannst flott að Gvendur lét ekki föður sinn stoppa sig frá því að gera það sem hann vildi. Að vísu fór Gvendur ekki á endanum til Ameríku en það útaf stúlku en ekki útaf svokallaða ,,sjálfstæða" föður sínum. Ég myndi fremur kalla hann Bjart ,,sjálfselskann".
Mér finnst leiðilegt að hann Gvendur er svo fastur við föður sinn, hann gerir ekkert annað en að sjá um búskapinn og svona. Annað en hin systkinin hans, hún Ásta fór til Firðar og er nú farin endanlega í burtu frá Sumarhúsum, Helgi hvarf dularfullega og svo Nonni litli sem fer til Ameríku. Gvendur hefur í raun enga góða lífsreynslu, allavegna ekki sem er góð saga til að segja. Svo leyfir hann föður sínum að koma hrikalega fram við þig sig án þess að sýna verulegann mótþróa.
Leiðinlegt en satt þá er til svona fólk eins og Bjartur og bara eins og allar persónurnar í ,,Sjálfstætt fólk".

~ Lelíta Rós

Ásta og Kennarinn

Ég er ekki enn búin að ákveða hvað mér finnst um það sem gerðist á milli Ástu og kennaranns. Hann er allavegna skárri fyrir hana Ástu heldur enn Bjartur, hennar fyrirmynd og hennar faðir. Kennarinn er aðeins yngri og menntaður maður annað en Bjartur sem er eldgamall, vondur og að auki ól hann Ástu upp sem faðir hennar. Ásta has daddy issues... Það er eins og Ásta geti ekki verið ein, hún þarf einhvern til að "verja" sig, mögulega eins og tíkin sem hlýjaði henni og sá um hana þegar hún var nýfædd. Beint eftir að móðir hennar dó. Hún hefur aldrei átt móður, kannski Ásta sé frekar með mommy issues.. Kennarinn var að kenna henni ýmsa nýja hluti eins og hann Bjartur gerði oft. Þannig kennarinn gæti hafa misnotað vald sitt þar sem hann var nú já, kennarinn hennar. Kennarinn var einnig undir áhrifum meðalsins. Ég hef ekki hugmynd um hvað gerist næst, hvort að þau tvö enda saman eða að Bjartur kemst af þessu áður en sambandið þeirra fer lengra og rekur hann á brott. Ég efast ekki um það að Bjartur myndi verða brjálaður. Það sem mér fannst skrýtið er að þetta var það óumflýjanlega, afhverju var þetta óumflýjanlegt? ~ Lelíta Rós

Óskastund

Álit mitt á óskum bræðranna þegar kennarinn hafði óskastund. Mér finnst að ósk hans Gvends um bata á fjárhagi hans pabba síns sýnir það að hann virkilega elskar föður sinn og vill hjálpa til í býlinu. Hann er ekki eins og Helgi og Nonni þegar það kemur að því að vinna fyrir pabba þeirra. En óskin hans Nonna um að ferðast og sjá hin löndin sýnir að hann er ævintýrafullur og að hann vilji ekki trúa því að það sé ekki til neitt betra en bara þessi sveitabær. Hann vill komast í burtu frá öllu, þessum bæ og bara öllu. Hann Nonni er stærri en þessi litli bær, sem ég skil vel þar sem ég á heima á Kjalarnesi. Hann er enn svo ungur og móðir hans er dáin, sú sem var mest með honum og deildi sinni ástríðu með honum. Til dæmis trúnna á önnur lönd og huldufólk. Hann vildi alls ekki trúa því að mamma hans myndi ljúga af honum, þannig fyrir honum voru þær til og ekkert annað hægt að segja. Það kemur fram í samræðrum bræðranna, þeirra Nonna og Helga. Ég vona að hann muni geta ferðast um heiminn og upplifað drauma sína. Ég veit að þetta sé í raun bara bók en ég er virkilega að lifa mig inní hana. ~ Lelíta Rós

Bjartur skrímslið

Það sem staðfesti það að Bjartur væri skrímsli var þegar hann drap litla kálfinn sem allir elskuðu svo mikið nema hann sjálfur, og að sjálfsögðu þurfti hann að vera sjálfelskur og taka kálfinn frá fjölskyldunni sinni. Ég held að Bjartur eigi erfitt með að þau dái einhvern annan en hann sjálfann.
Það sást hversu mikið Finna elskaði kúnna þegar hún sagði að ef Bjartur myndi drepa kúnna þá væri hann að drepa hana. En hann gerði það samt. Hann gat ekki leyft veiku konu sinni að eiga kúnna, hann bara varð að taka alla ást frá henni sem fór ekki til hans. Svo lét hann alltaf Ástu fá kápu en ekki konunni sinni sem var greinilega að deyja úr kulda. Ég gæti talað um Bjart í nokkra daga en enda niðustaðan myndi alltaf vera sú sama, Bjartur er skrímsli.
Ég vorkenni konunni hans, Finnu, svo innilega mikið. Hún í raun lá bara uppí rúmmi langmestann tímann af hjónabandinu. Hún var svo veik og fékk eiginlega enga umhyggju frá manninum sínum. Hann jú reddaði henni meðulum en það var í raun það eina sem hann gerði fyrir hana.
Hún vældi samt aldrei, ef ég hefði verið hún hefði ég alltaf verið að skamma Bjart fyrir að vera ekki hjá mér og tala við mig, en það var náttúrulega allt öðruvísi á þessum tíma.

~~Lelíta Rós

Bjartur og Ásta

Samband Bjarts og Ásu fannst mér þróast í mjög einkennilega átt og mjög óviðeigandi.
Við fyrstu sýn virtist Ásta vera hrifin af honum Bjarti og þegar þau fóru saman á Fjörð og sváfu saman í rúmi, þar sem hann snerti líf hennar. Hún naut þess, hún róaðist. En það var aðallega því áður var hún hrædd og skelkuð, hún var svo ung vissi ekki almennilega hvað var rétt og rangt.  
Þegar lengra er lesið þá kemur framm að Ásta sé hversu ,,ljótt" þetta var eins og hún orðaði þetta. Henni finnst það óþægilegt hvernig hann horfir á hana núna.
Á þeim tíma sem þau voru á Firði þá var konan hans Bjarts, Finna, veik heima og vissi ekkert hvað er í gangi. Samúð mín fór beint til hennar, en núna er samúðin hjá Ástu. Bjartu er/var hennar fyrirmynd, hann er tvöfald hennar aldur og hann er henni sem faðir. Þetta væri bara alltof rangt ef þau tvö myndu enda saman.
Bjartur sýnir  merki um ást til Ástu á undarlegann hátt til dæmis tekur maður eftir því að hann vill ekki að neinn annar maður fær hana þegar kaupmaðurinn hrósar henni og segjir að hún gæti verið hentug fyrir son sinn, þá vill Bjartur ekki einu sinni byrja að ræða um hjónaband fyrir Ástu. En á þessum tíma voru lang flestir sem flýttu sér í að festa dætur sínar.

~~ Lelíta Rós

Slá ,,kindina" úr tunnunni

Myndasaga eftir mig og Brynju Baldursdóttir. Smá spuni en samt sem áður dregið úr sögunni. 

Fallin fagra rósin

Mér finnst ótrúlegt hvernig hann Bjartur sýndi engann sársauka þegar hann kom að Rósu liggjandi á gólfinu öll útí blóði, dáin. Flestir makar sem hefðu misst ásthuga sinn á þennann hátt hefðu brotnað niður og fengið eitthvað samviskubit og kennt sjálfum sér um og svo verða reitt og sárt og framvegis. En það sem Bjartur gerði var að byrja á því að hreinsa blóðið og færa líkið þannig að það væri ekki fyrir. Svo byrjaði hann bara að hugsa um það að barnið hennar Rósu myndi enda á hans ábyrgð og ef hann myndi ekki taka henni þá myndi hann fá slæmt orð á sig og þá væri hann ekki sannur sjálfstæður maður eins og hann heldur að hann sé. Þegar hann fór á Útirauðsmýri og tilkynnti hreppstjóranum dauða Rósu og af tilvist barnsins þá sagði hann það með vísu og gátum. En aðal ástæðan fyrir heimsókninni var fyrir féið hans, til að þakka fyrir hjálpina og óvissu um veru Gullbrá, kindarinnar sinnar. Hann hugsaði aðeins um féð sitt. Hans sanna ást voru dýrin. Ekki Rósa. Ekki hefði ég viljað vera konan hans, en ég býst ekki við því að konurnar á þessum tíma höfðu marga valkosti þegar það kom af því að eiga mann. Það var bara nokkuð vegin skylda á þeim tíma að eiga maka. Að vera giftur og eignast fjölskyldu. ~ Lelíta Rós

Rósa & Bjartur

Mér finnst sambandið hjá Rósu og Bjarti mjög athyglisvert. Það koma partar þar sem að það lýtur út eins og Bjartur og hún eru virkilega hrifin af hvort öðru eða allavegna voru það. Í einum parti í bókinni þá kemur framm að Bjartur sérað Rósa er ekki eins glöð og björt og hún var, man ekki alveg hvernig þetta fór en þá leit út eins og hann var ástfanginn af henni áður en þau giftust. Er ekki alveg viss hvort þau séu það ennþá. Rósa er svolítið undirlátin honum Bjarti, þó hún rífst smá á móti þá endar það alltaf með að hann Bjartur vinnur. Til dæmis þegar að hún vildi ekki láta gestina sjá sig þá endaði með því að Bjartur dró hana bara framm og hún var öll skítug.  
Samt sem áður eins og þegar pabbi hennar Rósu kom og hún varð svo ánægð að sjá hann, þá sá Bjartur smá að hún Rósa væri ekki svo sátt með að vera í Sumarhúsi og að bærinn væri kannski eins fallegur og hann hélt. Það sést langar leiðir að hann Bjartur er duglegur, vinnur fyrir sínu, vill ekki skulda neinum og er strax kominn með sitt eigið land. Ný orðinn átján ára sjálfstæður maður. Ekki margir sem gætu gert það, og svo sannarlega ekki nú til dags.

~ Lelíta Rós

Byrjun

Hingað til finnst mér Sjálfstætt fólk áhugaverðari enn ég hélt hún myndi vera. Þó eru partar í henni sem að ég skil ekki alveg en allt smellur saman þegar ég les áfram. Er ennþá óákveðin með álit mitt á honum Bjarti og á sjálfri bókinni, myndi aldrei mæla með henni fyrir þá sem hafa ekki lesið mikið af bókum þar sem það þarf góðann skilning til að geta skilið almennilegt innihald þessara bókar. Enda er þetta hann Halldór Laxness sjálfur sem er höfundur þessar bókar. Stafsetningarvillurnar trufluðu mig aðeins í byrjun en hætti eiginlega strax að taka eftir þeim þar sem að sjálf vinkona mín skrifar mjög svipað. Persónan í bókinni sem mér líkar mest við þó hún komi ekkert sérstaklega mikið framm er Hreppstjórafrúin á Útirauðsmýri því hún er svo bjartsýn og ekta sveita kona sem lýsir öllu svo vel. Þannig eiga allir að vera, bjartsýnir. Hvernig væri heimurinn ef allir væru svartsýnir? Það er góð pæling. Ein önnur góð er það hversu mikið er búið að breytast síðan á tímum Halldórs og til hingað, áður fyrr þurftu allir að vinna og vinna og vinna og gátu ekki beðið eftir því að verða sjálfstætt núna er það bara orðið frekar bara partur af lífinu fyrir sumum. Sumir unglingar bara vinna ekki neitt og eru ekki í skóla og halda að þau geta bara lifað á launum foreldra sinna. Það eru nú aldeilis. ~ Lelíta Rós