Smásaga eftir mig,Brynhildi og Brynju

Brakandi beikonið kallar á mig. Löðrandi smjörið, vel söltuð eggjahræran, munnvatnsframleiðslan fer á fullt. Mig langar svo í meira. Meira. Meira... Hvenær kemur hún heim? Verð ég búin að ganga frá? Hreinsa burt allar vísbendingar um þessa viðbjóðslegu græðgi mína? Ég fæ mér bara eina brauðsneið enn. Ætli mikið bætist við þessi 55 kíló sem ég er?
Útidyrahurðin opnast. Hjartað fer á fullt. Hún er komin til að rakka mig niður, enn einu sinni. „Hvaða lykt er þetta?“, kallar hún, hefur ekki einu sinni fyrir því að heilsa fyrst. Ætti ég að flýja? „Uu... Ég fékk mér bara salat og sauð svo egg“. Ætli hún trúi mér? Nei, hún þefar út í loftið og horfir á mig illum augum. „Lygamörðurinn þinn“, segir hún við mig og er tilbúin með orðljóta ræðu. En ég gef henni ekki færi á mér. Ég stekk út um næsta glugga og flýg í líki býflugu í leit að hunangi.
Máninn starir á mig. Af hverju geri ég mér þetta? Rödd foreldra minna bergmálar í höfði mínu. „Ógeðsleg, feit, hefur þú engan viljastyrk? Af hverju æfirðu ekki íþróttir? Af hverju ertu ekki dugleg eins og systir þín?“. Mig langar bara til að einbeita mér að því sem ég er góð í. Ég fæ geggjaðar einkunnir en þeim er alveg sama. Ætti ég bara að hætta í skóla?
Ég stíg á vigtina og brosi breitt. Ég hef lést um 2 kíló. Loksins verða þau ánægð með mig. Loksins er ég ekki bara einhver mistök. „Ooo en flott hjá þér elskan“, segja þau í kór. Það er gott að fá svona góð viðbrögð. Það borgar sig greinilega að svelta. En nú get ég ekki einbeitt mér að neinu, nema þyngd minni.
Mig svimar svo mikið. Ég vil ekki drekka vatn. Ég hef ekki farið á túr í marga mánuði. Ég stend varla lengur og það sortnar fyrir augum mér.